De aanslagen voorbij

Na de aanslagen bij de marathon in Boston heeft The Shift Network een teleconferentie belegd met drie van de meest vooraanstaande spirituele leiders in Amerika, om hen de gelegenheid te geven hun inzichten betreffende dit geweld en geweld in het algemeen in de wereld over het voetlicht te brengen. De vraag, die al een poosje speelt bij het Centrum voor Innerlijke Vrede, is hoe we dingen daadwerkelijk handelend, geweldloos kunnen veranderen en óf we daarin moeten handelen. In de teleconferentie wordt daarover van gedachten gewisseld. Bij deze de vertaling van het transcript van het gesprek.

De aanslagen voorbij
teleconferentie met James O’Dea, Marianne Williamson & Gary Zukav

(24 april, 2013)

Stephen: Hallo iedereen, en welkom bij een zeer speciale gebeurtenis waartoe we ons moreel en spiritueel toe geroepen voelen die te organiseren, genaamd “De aanslagen voorbij”. Hier Stephen Dinan, grondlegger van The Shift Network.

Omdat we zeer toegewijd zijn aan de evolutie van de mensheid voelden we dat dit echt een moment is, nadat de bommen in Massachusetts zoveel mensen tot in hun kern hebben geraakt en een bloedbad hebben aangericht met hun kielzog angst, om dieper te graven naar de bronnen hiervan en hoe wij een oplossing kunnen zijn, die ons verder brengen, hoe we geestelijk volwassen kunnen zijn in het omgaan met de nasleep van een dergelijke verwoesting en ook om te kijken naar hoe we de omstandigheden creëren waarin dergelijke dingen veel minder vaak voor zullen komen in de toekomst.

Vorige week, op dezelfde dag dat bij de Boston Marathon drie mensen gedood werden en ongeveer 180 anderen gewond raakten, waren er ook aanslagen in Iraq, 20 bommen in Irak die 55 mensen doodden en meer dan 300 verwondden. Er zijn aanslagen in Somalië, over de hele wereld worden voortdurend aanslagen gepleegd. Het is een spoor van verwoesting. Met in zijn kielzog het zinloze geweld roepen deze diepgaande vragen op aangaande de aard van onze menselijkheid en de uitdagingen die voor ons liggen. Het is erg gemakkelijk ons overweldigd te voelen.

Daarom hebben we drie leidende visionairs bijeen gebracht, geestelijke leiders, pioniers die vanavond met ons hun perspectief gaan delen op het geestelijke en praktische begrip om ons te helpen dit soort aanslagen voorbij te gaan en deze als kans aangrijpen voor ons allemaal om te groeien, meer te dienen, ons hart te openen en een nieuw soort paradigma te belichamen.

En daarmee wil ik James O’Dea, Marianne Williamson en Gary Zukav verwelkomen. Ik zal aan ieder van hen een paar woorden wijden.

James is de hoofdpersoon van onze Vrede’s Ambassadeur Training, werk voor Amnesty International, Het Instituut van Noetic Sciences (begrip-wetenschappen), heeft onlangs de Nautilus Silver Award voor zijn boek gekregen.

Stephen: Welkom, James.

James: Bedankt Stephen.

Steven: Ook bij ons is Marianne Williams. Zij is een van de werkelijk meest toegejuichte geestelijke schrijvers en lectoren van onze tijd. Zij heeft tien boeken in de New York Times bestsellerslijst gehad. Zij is een van mijn inspiraties op het terrein van het bij elkaar brengen van geest en gepassioneerd handelen in de wereld. Zij is in alle belangrijke media geweest en werkte van diepgaand geestelijk werk tot op het vlak van politieke veranderingen.

Welkom, Marianne.

Marianne : O, dank je zeer, Stephen.

Steven: Ook bij ons is Gary Zukav, die een fantastisch artikel heeft geschreven over de aanslagen, om dit telefoongesprek vanavond de sporen te geven. Hij is vermaard auteur van vele boeken, waaronder de “Dancing Wu Li Masters” en “The Seat of the Soul”. Hij heeft zoveel boeken geschreven en die hebben geleid tot 35 gastoptredens in de Oprah Winfrey Show en bijna 6 miljoen van zijn boeken in druk en heeft gewoon veel diepgang en hart en ziel in alles wat hij doet.

Dus Gary, bedankt dat je erbij bent.

Gary: Graag gedaan, Stephen.

Stephen: Goed, Ik ka nu het faciliteren van vanavond overdragen aan Philip Hellmich, onze Directeur van Vrede in de Zomer van Vrede. En hij gaat deze conversatie faciliteren in een biddende wake en in een meditatie van hoe we na de aanslagen verder komen.

Een paar woorden over Philip. Hij heeft 14 jaar besteed aan het Zoeken naar Gemeenschappelijke Basis, is conflict vergeten om te zoeken naar vrede in tijden van crisis. Hij is echt een van de meest toegewijde vrede opbouwers in de wereld.

Dus welkom, Philip.

Philip: Geweldig, Steven. Dank je wel. Het is verrukkelijk hier te zijn. Dit onderwerp is ons allen, die deelnemen aan het gesprek, dierbaar en een onderwerp waar ik in het bijzonder sensitief over ben, vier jaar in Sierra Leone gewoond hebbende voor de oorlog en terugkerend met vrede opbouwende missies, heb ik uit de eerste hand de impact gezien van dodelijke bommen op geliefden. Het zien van dergelijke gruweldaden kan het hart openbreken door een reis die nogal beangstigend en overweldigend kan lijken en tegelijkertijd is het een reis als we dieper ingaan op dat brekende hart. Het kan ons dieper in onze eigen menselijkheid brengen en naar authentiekere expressies van dienstbaarheid in de wereld van wat Andrew Harvey “Heilig Activisme” zou noemen.

Dus wat ik graag zou doen is de panelleden elk uitnodigen om een paar minuten te beginnen met een paar opmerkingen om de toon te zetten. En ik wil mensen die luisteren uitnodigen om stand-by te zijn om vragen te stellen door *2 in te drukken, waar we zo aan toe komen.

Dus Gary, hoe zou je verder willen gaan en met deze dialoog willen beginnen voor ons?

Gary: Dank je Philip. Dat is prachtig wat je zegt, vooral over het hart dat openbreekt. Ik zou willen kijken naar wat het betekent omdat deze ervaringen in Boston en Colombine en in Sandy Point en zoveel andere plekken ons een mogelijkheid geven te besluiten hoe we gaan handelen, of we gaan reageren hetgeen wil zeggen handelen zoals we dat in het verleden hebben gedaan en meer van dezelfde gevolgen creëren die we in het verleden hebben gecreëerd. Bijvoorbeeld, reageren met woede, gerechtigheid, wraakzucht of dat we gaan reageren op, wat betekent dat we eerder dan onbewust en onmiddellijk te reageren, ons best doen om alles wat we voelen te ervaren — en vaak in tijden zoals deze is dat zeer pijnlijk — en terwijl we het voelen de meest gezonde, gegronde en helende handeling die we maar kunnen doen proberen te bereiken. Als we dat doen scheppen we macht, echte macht.

Dus wil ik zeggen tegen degene die me vanuit Boston een email stuurde, zeggende: “ Wil je alsjeblieft bidden voor de mensen in Boston?” dat ik dat zal doen en dat ik dat heb gedaan. En mijn gebed is dat ieder van ons die geraakt is door deze actie en de pijn dat het in ons heeft veroorzaakt, die ervaring zal gebruiken om geestelijk te groeien, deze pijn en doodsangst en deze ervaringen van rouw en verlies en wanhoop of woede en gerechtigheid niet zal verkwisten. Maar dat we in plaats daarvan de moed zullen hebben om te ervaren hoe deze somatisch aanvoelen in ons lichaam. Schenk, terwijl we deze voelen, aandacht aan de gedachten die wij denken.

Als wat je voelt pijnlijk is, als de gedachten kritisch zijn of oordelend, weet dan dat dat alles een ervaring is die zijn oorsprong vindt in angst en dat daarop handelen meer van wat er in Boston en Irak en Somalië en Sandy Point en de Kruistochten en de Holocaust en in het bloedbad van Amerikaanse culturen en mensen is gebeurd.

Met andere woorden, ik voel dat we op een buitengewoon tumultueus en uniek moment in de menselijke geschiedenis zijn beland. Er is nog nooit eerder zoiets geweest.

Wij zijn in een periode van transformatie en datgene wat transformeert is menselijk bewustzijn. Terwijl het transformeert en ons gewaarzijn buiten de begrenzing van de vijf zintuigen brengt, toont het ons een nieuw potentieel, het potentieel van een nieuw soort kracht, niet slechts het vermogen om te manipuleren en te controleren wat nu nergens toe leidt, maar de kracht die ons op één lijn brengt met de meest gezonde, hele delen van onszelf, de delen die de intentie hebben, het deel dat de intentie van vergeving heeft, helderheid, nederigheid en liefde. Dat is de ziel, bekrachtigt het op één lijn brengen van de persoonlijkheid met de ziel.

Dus daar zullen we over praten als we de bommen in Boston bespreken en wat we eraan kunnen doen omdat de werkelijke vraag is wat het effect van handelen is? Hoe komt het dat na duizenden jaren proberen vrediger te zijn of op zijn minst enkele tientallen jaren, we nog steeds niet vredig zijn? Hoe komt het dat er zoveel lijkt te desintegreren? En ik heb daarover een paar gedachten die ik verlang te delen, en ik kijk er echt naar uit te horen wat ook jullie gedachten zijn, de jouwe, Marianne en de jouwe, James, en die van jullie die naar dit programma luisteren en die zullen bellen. Want ik voel dat    we opeen tijdstip zijn van groot gewaarzijn potentieel en verantwoordelijkheid, gewaarzijn van onze verantwoordelijkheid, gewaarzijn van wat wij bijdragen aan ons eigen leven, wat hetzelfde is als wat wij bijdragen aan het collectieve bewustzijn.

Ik wil jullie zeer bedanken, Stephen en The Shift Network, dat jullie mij hier hebben uitgenodigd en me in staat te stellen om enkele van mijn gedachten en iets van mijn hart te delen.

Philip: Prachtig, Gary. Gary, hartelijk dank.

Marianne, wil jij verdergaan en ook enkele openingszinnen zeggen?

Marianne: Goed. En dank je wel, Gary. Dat was zo mooi. En voortgaand op zijn vragen over effect en waar we heengaan voor zover het handelen betreft, denk ik dat op een praktisch niveau het probleem niet is dat ons hart is gebroken door de bommen in Boston. Ik denk op een praktisch en op een essentieel zeer relevant niveau, dat het probleem erin schuilt dat ons hart niet is gebroken door de bommen en al die andere plaatsen. En zoals velen hebben opgemerkt en waar Gary zelf over heeft gesproken, kan dit breken van harten waarde hebben.

We hoorden de media over alle slachtoffers in Boston praten en we hebben een vergelijkbare ervaring met de kinderen in Newtown. We hebben hun namen leren kennen, wie zij  waren, wat zij die morgen deden, hoe ze hun geliefden vaarwel kusten en er verandert iets in ons. Het was zo hard. Het had zo’n impact. Het was zo hallo, mensen zoals wij, mensen in ons land, kinderen zoals onze kinderen, mensen die marathons in Boston lopen die dezelfde dingen doen die wij willen doen en die wij doen, onze familie, onze vrienden en buren, dat niets de impact kon dempen. Het werkelijke probleem in de wereld is dat de media ons niet op dezelfde manier laten zien wat het is voor de persoon in Irak of Afghanistan of op een andere plaats toen zij die morgen wakker werden en wie zijn waren.

Tijdens de Vietnam Oorlog die ik me herinner, was een van de redenen dat de oorlog eindelijk ten einde kwam dat we het iedere avond op TV zagen en we zagen ook hoe de doodskisten uit het vliegtuig kwamen, de door vlaggen bedekte kisten van alle veteranen, en dat had een enorm effect op het Amerikaanse volk. Net als met de Bosnische en Kroatische situatie waren we nogal ongevoelig geraakt, totdat er genoeg verhalen waren over 12-jaar-oude jongens, alle wreedheden, inclusief alle 12-jaar-oude jongens die hun keel doorgesneden kregen. Dus de Amerikaanse mensen zijn — er mankeert niets aan ons geweten maar het geweten moet worden gewekt, en we hebben een systeem ontworpen, een manier van leven in onze cultuur voornamelijk door de manier waarop de overheid en de media werken, waar lijden in de periferie van ons blikveld wordt gehouden.

Het diepe, diepe lijden wordt meestal hetzij aan de andere kant van de stad, hetzij aan de andere kant van de wereld gehouden, precies ver genoeg zodat we een emotionele buffer kunnen hebben. De waarde — als je waarde kunt zeggen met betrekking tot geestelijke groei of gebroken harten en van deze  huidige situaties — is dat het hart opengebroken is en dat het nu de vraag is of we gaan doen wat te vaak is gedaan in het verleden en dat is er tijd overheen laten gaan, hetgeen zeer gevaarlijk is, omdat we nog steeds weten dat deze dingen gebeuren. We leven nog steeds in het “is het niet vreselijk”. We leven nog steeds in de — nou, wat ik denk dat nu echt is gekomen het punt waarop we ons afvragen waar de volgende verschrikkelijke gebeurtenis gaat plaatsvinden. In plaats daarvan denk ik dat we op een bepaald punt volledig moeten accepteren dat dit, zoals Thomas Paine zei, “tijden zijn die de ziel van de mens testen.” En dan is de vraag, waar Gary denk ik op doelde, wat gaan we eraan doen?

Voor mij is dat hier het belangrijke onderwerp. Ik heb erover nagedacht. Wat als de media — wat ze natuurlijk niet gaan doen maar kun je je voorstellen hoe anders de wereld zou zijn als dezelfde soort media-attentie die naar specifieke slachtoffers in ons land is gegaan, gegeven zou worden aan slachtoffers van bommen in andere landen? Wat trouwens veel mensen in de VS zich niet realiseren is dat als je regelmatig naar de BBC kijkt je helemaal niet naar zoiets als Al Jazeera zou hoeven gaan. Als je gewoon over de manier zou praten waarop de meeste Europese landen of zelfs Australië de wereld verslaan, dan zouden Amerikanen zich realiseren hoe we in een buffer worden gehouden, expres in een buffer gehouden.  Wanneer je iets hoort over al deze ingebedde media reporters, dan weet je wat dat betekent. Wanneer een reporter is ingebed in Irak dan betekent dat dat hen precies wordt getoond wat de regering wil dat zij zien en niets anders. En ook is er een wet aangenomen waarin staat dat wij niet al die doodskisten zien die terugkomen, hoewel ik denk dat ze dat recentelijk hebben veranderd.

Dus ik hoop dat ieder van ons vanuit een geestelijk perspectief — ik denk dat ik ook voor James en Gary kan spreken — ik denk dat wij allemaal te maken hebben met een soort geestelijke zienswijze die de notie insluit dat iedereen en allen een interne leidraad wordt gegeven dat we een natuurlijke intelligentie hebben en intellect voor hoe we het beste kunnen worden gebruikt.

Ik hoop dat dat het volgende is wat gebeurt, dat wij, op de allereerste plaats, natuurlijk ons hart toestaan open te gaan, werkelijk vragen om wijsheid, de realisatie accepteren dat wij absoluut ons collectieve veld van leven op deze aarde moeten transformeren in zo’n resonantie van liefde en compassie dat deze dingen niet plaats blijven vinden omdat het eenvoudigweg, met het soort wapens van massavernietiging die nu bestaan op de planeet, een gevaar vormt voor de toekomst van het menselijke ras als zij plaats blijven vinden en vervolgens wat ieder en elk van ons geacht wordt te doen als individu, hoe wij kunnen worden gebruikt.

Beste God, waar wil je dat ik heen ga? Wat wil je dat ik doe? Hoe zou je mijn talenten gebruiken? Hoe wil je dat ik mijn middelen, mijn intelligentie gebruik? Ik denk terwijl we begonnen om actief in ons verzoek te zijn, wat wil je dat ik doe? Waar wil je dat ik heenga? Voor welk deel van het probleem kunnen mijn talenten worden gebruikt om een bijdrage aan een echte oplossing te leveren? En dan denk ik dat van daaruit een soort collectieve oplossingen opkomt, het soort van maatschappelijk activisme, het soort politieke activisme dat dit eigenlijk om kan draaien en ons toestaat om te voelen dat we zo goed als we kunnen werken om een wereld te scheppen waarin deze dingen niet langer plaatsvinden.

Philip: Prachtig. Schitterend. Dank je wel, Marianne [hij geeft info voor luisteraars die willen bellen om een vraag te stellen, A]

Wel, James, ik ken je sinds 1991 toen je bij Amnesty zat, en ik weet dat je toen je bij Amnesty zat, dagelijks te maken had met hartverscheurende situaties. Dus kun jij met ons iets delen van jouw perspectief in deze situatie?

James: Ja, Dank je Philip en dank je, Marianne en Gary.

“Het leven is goed” is de naam van een bedrijf in Boston, dicht bij de bommen en één van hun werknemers raakte zeer ernstig gewond bij de aanslag. Gisteren hebben ze een t-shirt uitgebracht dat duizenden mensen in Boston hebben gekocht en op het t-shirt stonden de woorden: “Niets is sterker dan de kracht van liefde.”

Ik dat dat het buitengewoon en krachtig en hoopvol is dat een bedrijf dit doet en in deze tijd op die woorden wijst, omdat liefde een zeer actieve agens is. Het vraagt of wij ons ermee willen verbinden om over angst heen te komen, om de helende bom van connectie te scheppen, van juist handelen, en plaveit de weg naar verzoening en vergeving. Liefde is niet slechts een prachtig gevoel. Het is een gepassioneerde morele kracht en de mensen die die t-shirts droegen in Boston, drukken die morele kracht uit. Het is de liefde van de mensheid die de slavernij afschafte, die een einde zal maken aan de onderdrukking van vrouwen, die een einde zal maken aan de verwoesting van planeet Aarde. Het is liefde die vraagt hoe gerechtigheid eerder deel kan uitmaken van helen dan wraak?

We zijn al zo gepreoccupeerd met straffen als gerechtigheid. Straffen, de doodstraf, meer wraak, maar ik heb een diep geloof dat wanneer je die vraag stelt vanuit liefde, je een connectie krijgt tussen liefde en gerechtigheid en helen, gerechtigheid die maatschappijen en landen kan herstellen naar helen en welzijn en naar een nieuw gewaarzijn van ons eenzijn.

Liefde is een activator. Het kan niet accepteren dat verdoving, fatalisme, wanhoop of angst de dag winnen. Zoals Marianne en Gary en wij allemaal hebben gezegd, staat liefde de pijn toe het hart binnen te komen; dat een gebroken hart niet iets theoretisch is, geen metafoor, maar echt. Door het breken van je hart toe te staan, de pijn die het hart binnenkomt, en getransformeerd te worden in een nieuwe morele orde, gebaseerd op radicale waarheid, de waarheid van menselijk lijden, kan het worden getransformeerd. Liefde raakt niet gevangen in slachtofferschap. het durft te vragen dat wij onze grootste verwonding nemen en omzetten in een energie, die het verhaal voor altijd zal veranderen.

Ik denk gewoon dat zoveel van wat ik heb meegemaakt in mijn leven en heb gezien is dat het verhaal verandert; het verhaal is veranderd. Na de enorme wreedheden in de Tweede Wereld Oorlog, uit dat vreselijke lijden dat we hebben geschapen, is de Universele Declaratie van de Rechten van de Mens een ongelofelijke inspiratie dat alle mensen met dezelfde rechten en waardigheid behandeld moeten worden. Terwijl we verder gingen in het verhaal, heeft het Charta van de Aarde in de jaren negentig het werkelijk naar het volgende niveau gebracht, omdat het dat is wat ons naar verantwoordelijkheid, naar universele verantwoordelijkheden leidt, zoals jij al opmerkte, Gary en waar het echt op hamert, Marianne.

Laat me hier nu nog even wat uit het Charta van de Aarde voorlezen omdat ik denk dat het ons wat zegt over het kader en de richting die we moeten nemen. Hier is het, Charta van de Aarde:

We zijn op een kritiek moment in de historie van de aarde, een tijd waarin de mensheid haar toekomst moet kiezen terwijl de wereld in toenemende mate onderling afhankelijk en fragiel wordt, de toekomst die tegelijkertijd een groot gevaar en grote belofte in zich herbergt. Om voorwaarts te gaan moeten we (h)erkennen dat we temidden van een reusachtige diversiteit van culturen en levensvormen één menselijke familie zijn en één aarde gemeenschap met een gemeenschappelijke lot. We moeten ons verenigen om een duurzame wereld maatschappij voort te brengen, gefundeerd op respect voor de natuur, universele mensenrechten, economische rechtvaardigheid, en een cultuur van vrede.

Om deze aspiraties te realiseren moeten we besluiten om te leven met een gevoel van universele verantwoordelijkheid; dat betekent dat ieder van ons zich identificeert met zowel de gehele wereld gemeenschap als met onze lokale gemeenschap. Want wij zijn tegelijkertijd burgers van zowel verschillende naties als van één wereld waarop het lokale en het globale gekoppeld zijn, ieder van ons deelt de verantwoordelijkheid voor het huidige en toekomstige welzijn van de menselijke familie en de grotere levende wereld.

Ik denk dat dat ons er gewoon aan herinnert dat in dit verhaal van de kracht van liefde, het werkelijk onze verantwoordelijkheid moet activeren. Er is zoveel te doen voor het nieuwe verhaal, voor het zich ontwikkelende verhaal, het tegenverhaal dat er ook een is dat ons naar de andere kant trekt, en het onze mogelijkheid om nu te handelen.

Philip: Prachtig, prachtig. Dank je, James. Ik denk dat het krachtig is om deze woorden van jullie alledrie te horen, en in het bijzonder het feit dat ieder van jullie je eigen ervaringen hebben in hoe om te gaan met moeilijke uitdagingen; James met Amnesty en Gary die in Vietnam heeft gediend en ik weet, Marianne, dat jij in de frontlinies van politieke voorspraak, in het bijzonder in de VS, bent geweest.

[informatie aan de luisteraars over hoe ze contact kunnen maken om een vraag te stellen of een bijdrage te leveren. Het gesprek gaat verder met een deelnemer, Craig genaamd]

Craig: Ja, dank je wel. Een paar gedachten — Dostoyevski zei eens: “ Niets is gemakkelijker dan de kwaaddoener te beschuldigen; niets moeilijker dan hem te begrijpen”. Ik vraag me af, in de context van het feit dat we gedurende de afgelopen 20 jaar voortdurend oorlog hebben gevoerd op de planeet op een aantal plaatsen, onze jonge mensen lerend hoe te doden, hoe we de dynamiek en de manier van denken begrijpen van deze jonge mensen — en velen van hen zijn zeer jong — aangaande de laatste wreedheden van de afgelopen tien jaar? Wat is er verkeerd? Waar is ons begrip? Jung zei: “Verlichting gaat niet om het inbeelden van figuren van licht maar om het bewust maken van de duisternis”. Hoe kunnen we de duisternis bewust maken, geretaleerd aan onze geschiedenis?

Philip: Dank je wel. Wie wil hier als eerste op reageren?

Marianne: Ik wil dat graag op me nemen. Ik denk dat het tijd is voor ons om ons te realiseren dat er niets gevaarlijker is voor onze nationale veiligheid dan grote groepen wanhopige mensen, of het nu grote groepen wanhopige mensen zijn in de VS die zich aansluiten bij bendes, of grote groepen wanhopige mensen in andere landen die zich keren naar terroristische organisaties, of gewoon individuen die wanhopig zijn en geen betekenis in hun leven kunnen vinden en meer betekenis en gevoel van saamhorigheid vinden bij een gemeenschap, hoe pervers dan ook, en bij mensen die haatdragend spreken.

Ik denk dat een deel van de duisternis waar we naar moeten kijken, zoals je zei de duisternis naar bewustzijn brengen, is dat we trachten onze maatschappij vanuit het perspectief van neutraliteit te ordenen. We proberen niet om mensen te helpen. We proberen niet om van mensen te houden, maar we proberen om geen mensen pijn te doen, dus dat is in orde. En dat is gewoon niet genoeg. We moeten ons nogmaals realiseren dat als we geen deel uitmaken van de oplossing we deel uitmaken van het probleem.

Dus ik denk dat de duisternis die naar het licht moet worden gebracht, de enorme hoeveelheid wanhoop en hopeloosheid en wanhoop is die bestaat in bepaalde delen van de wereld, en daarbij horen delen van ons eigen land die we op diverse wijzen verkiezen te negeren, en we kiezen ervoor ze nogmaals te negeren. Dus, zoals ik al eerder zei, er bestaat een geplande wijze, al dan niet bewust maar zelfs onderbewust geplande wijze, dat de soort bedrijfsorde die vandaag de dag de politiek en de media beheerst ons wilde laten hebben.

Daarnaast denk ik dat we ons realiseren dat beschadigde mensen mensen beschadigen. Ik denk dat voor mij het antwoord op wat je zei over de duisternis die naar het licht moet komen, is dat, zolang we onze maatschappij orderen zonder liefde als uitgangspunt te nemen, humanitaire waarden als uitgangspunt eerder dan economische waarden, we zullen doorgaan om op zijn minst passief en ongelukkigerwijs bij te dragen aan een situatie waarin dergelijke uitbraken van geweld alleen maar redelijkerwijs kunnen worden verwacht.

James: Ik zou daaraan willen toevoegen dat aangezien de mensen die dit doen op de een of andere manier geloven dat zij bezig zijn met een heroïsche actie, dat zij een nobel doel hebben, dat zij in hun eigen hart en ziel nobel zijn omdat zij het opnemen tegen de massieve tirannie, in dit geval de tirannie van de Russische invasie in Tsjechië die diepgaand bruut was en de stilte van de overheid van de VS toen deze vreselijke aanvallen plaatsvonden in Tsjechië. Dus zij keren zich af en zeggen: “Wij hebben een nobel doel. Wij willen onze stemmen hebben, onze cultuur, onze religie,” of wat dan ook. “Vrede is machteloos, vrede is voor watjes. Vrede is voor de domme mensen die de tirannie nemen.”

Ik denk dat dat onze taak is. De kern van onze taak is te laten zien dat er feitelijk een nieuwe kaart van vrede is die de planeet kan transformeren. Het is een echte kaart, werkelijke kennis, het zijn echte vaardigheden. Het kan worden verworven opdat we zullen doen wat we moeten doen om deze wereld te transformeren.

Philip: Prachtig. Dank je James. Gary, heb je hier nog iets aan toe te voegen?

Gary: Ja, ik heb een gedachte. Ik ben het eens met alles at Marianne en James hebben gezegd, en ik wil er een perspectief aan toevoegen. Het is een kwestie van hoe om te gaan met wanhoop en hulpeloosheid en wanhoop, maar het hoeft niet in Tsjechië te zijn. Het hoeft niet in de Appalachia of het Tenderloin district van San Francisco te zijn. Het is het belangrijkst om eerst om te gaan met de wanhoop en de hopeloosheid en de wanhoop die we in onszelf voelen, omdat als we die negeren, het wordt omgezet in actie, want als we het negeren, is dat een manier om de proberen de pijn ervan te vermijden. Er zijn vele wijzen om de pijn ervan te vermijden, om kwaad te worden, om superieur of inferieur te worden of haatdragend of verslaafd te raken aan seks of om naar alcohol of drugs te smachten of gevangen te raken in een onvermogen te stoppen met masturberen of om te moeten gokken.

Met andere woorden, al onze obsessies en verslavingen en pijnlijke, vluchtige emoties maken allemaal deel uit van het trachten de pijn van machteloosheid te maskeren, en die pijn is hier. Het is hier in mij en alleen ik kan de stukken van mij ervaren die onbewust handelen, wat wil zeggen, onverantwoordelijkheid scheppen in plaats van gewaar worden van wat ik voel en wat ik denk en, in het bijzonder, wat mijn intentie is.

Dus, dit is waar ik voel dat de verandering moet plaatsvinden. Het moet plaatsvinden in mij. Het moet plaatsvinden in de enige plek waar ik heb de hefboomwerking heb om permanente en constructieve veranderingen in de wereld te maken en dat ben ik zelf. Dit betekent niet dat ik niet denk dat maatschappelijk handelen niet nodig is en dat NGO’s en alle prachtige activiteiten die wij scheppen wanneer we in evenwicht zijn, belangrijk zijn, maar zij gaan niet bereiken waar ze voor zijn ontworpen als we niet duidelijk zijn aangaande onze intentie. Als we bijvoorbeeld  een intentie hebben om ons beter over onszelf te voelen omdat we een milieuactivist zijn of omdat we filantroop zijn, dan doen we eigenlijk niet iets voor de wereld. We doen het voor onszelf.

Als we onze intenties niet gewaar zijn en we door zullen gaan de wereld te creëren waarin we nu leven, voel ik dat dat de sleutel is. Het is de plek om te beginnen omdat wanneer ik niet vanuit liefde kom, als ze zeggen in Californië, en ook in Oregon zeggen, indien mijn intentie niet liefde is, dan zal het angst zijn. En als het angst is dan gaat het meer van wat we nu hebben scheppen.

Marianne: Ik ben een geweldige fan van Gary en ik herinner me dat toen ik de Sister Giant [Zuster Reus] deed er niemand was die behulpzamer en genereuzer voor mij was dan jij, Gary. Dus ik ken je steun voor politieke verandering, enzovoort. In die geest wil ik even teruggaan naar wat je net zei omdat als we ons eenmaal realiseren dat er geen verschil is, dat er werkelijk geen plek is waar je jij ophoud en ik begin, dan doe ik als ik iets voor jou doe, iets voor mijzelf. Toen je zei dat als je een milieuactivist wordt alleen maar omdat je bij de juiste groep wilt zijn of wat je ook zei, en dat dat niet goed is.

Ik denk dat waar ik me aan stoor is dat ik vind dat het een verraderlijke manier van doen is als de geestelijke gemeenschap zichzelf een pad geeft en dingen zoals zelfs toen je zei: “O, de enige die ik kan veranderen is mijzelf”. Ik heb hier een beetje een probleem mee op deze wijze. Ik denk dat het heel gevaarlijk is voor de Amerikaanse burgers om dat te denken,  omdat de waarheid van de zaak is dat we één van slechts 20% van de wereldpopulatie zijn waar de burger rechtstreeks een invloedrijke verandering in zijn politieke en maatschappelijke systeem kan maken.

Ik word een beetje nerveus wanneer ik sommige mensen te zeer door hoor gaan over: “Nou, de enige die ik kan veranderen is mijzelf. Het enige ding wat ik kan veranderen is mijzelf” omdat ik opmerk hoe vaak sommige mensen, en ik weet dat jij daar niet vanuit gaat, Gary, omdat ik je werk ken, maar sommige mensen lijken dat volgens mij op te vatten als een welhaast, daarom heb ik een pad. Als je over een intentie spreekt, laten we zeggen dat er iemand naar Washington ging om te lobbyen; het zou kunnen gaan over vrouwenhandel; het zou om het milieu kunnen gaan; het zou over gelijkheid van inkomen kunnen gaan, armoede, wat ook maar zij, en misschien zijn ze niet op het hoogste niveau van intentie gekomen, maar zij gaan. Zij weten niet eens waarom zij gaan en toch verandert het daar zijn hen en verdiept het hun begrip van het uiterlijke werk dat correleert met het innerlijke werk.

Dus word ik altijd herinnert aan een zin in “Een Cursus in Wonderen” waarin staat dat de leraar van God, wat wil zeggen degene die liefde demonstreert, genereus is uit eigenbelang en er niets [mis, vert.] mee is. Als ik eenmaal op een geestelijk niveau begrijp dat ik alleen kan houden wat ik weggeef, word ik iedere morgen wakker wetende dat ik vandaag niet gewoon naar mijn eigen pijn kan kijken en innerlijke vrede kan vinden, dat als ik het niet aanga, het niet alleen mij is. Er is hier een wij en dat indien ik het werken aan mijn eigen pijn gebruik — soms voelt het alsof mensen zeggen: “Als ik maar eenmaal mijn eigen pijn genoeg heb verwerkt, dan zal ik gereed zijn om die van anderen aan te gaan.”

Ik weet het niet. Ik voel in mijn ervaring en de dingen die ik heb gezien, dat een van de grootse manieren waarop ik mijn pijn aanga is me te herinneren dat ik hier niet de enige ben. Ik ben niet de enige met pijn. Andere mensen hebben zelfs meer pijn dan ik en dat als ik over mijzelf heen zou komen, dat de grootste dienst is die ik zou kunnen verlenen, niet alleen aan anderen maar aan mijzelf, en dat het verbazingwekkend is hoeveel van mijn pijn afstamt van het zo op mijzelf gericht zijn.

Gary: Marianne, als ik heb gezegd wat ik denk dat jij zei dat ik zei, zou ik nooit met mijzelf praten.

Marianne: Okay. Okay. Goed dan. Ik ben blij dat we dat duidelijk hebben gemaakt. Ik hoor wat je zegt. Geweldig. Dat is grappig.

[inbellende deelnemer]

Ik was bij de marathon vorige week bij de aanslag.

Het was gewoon zo’n verbazingwekkende ervaring omdat de dag begon terwijl ik die duizenden renners langs zag komen en duizenden mensen die de renners toejuichten, en ik realiseerde me dat mensen juichten voor totale vreemden, die zij niet kenden en ze spoorden hen aan om door te gaan en dat ze de heuvel gingen halen en dat ze het einde van de wegstrijd konden bereiken. Ik was zeer aangedaan dat mensen dat deden voor volmaakt vreemden.

En toen, toen de aanslag werd gepleegd en de sirenes ongelofelijk waren, de ambulances en de helikopter die boven ons zoemden, kon je bijna niets horen, er was zoveel lawaai en commotie en mensen die rondrenden en beetje bij beetje te horen krijgen over de verschrikking van wat zich daar ontvouwde op Boylston Street en het hoge niveau van mensen die elkaar hielpen tot het lage niveau van hoe kan iemand dit doen, de angst, de verschrikking, het bloedbad van mensen voor mijn neus.

Ik dacht dat de dag geruïneerd was en de marathon geruïneerd was en aan het litteken op de ziel van Boston en Amerika en de wereld dat de onmenselijkheid van mens tot mens weer eens binnen kwam vallen. Maar toen zag ik de reactie van de mensen in Boston. Er was een dokter die de marathon zou rennen en ze rende door naar het ziekenhuis. Zij was chirurg en begon aan de gewonden te werken. Er was een man die zijn korte broek in repen scheurde en deze als tourniquets gebruikte om het bloeden van de nabijgelegen vreemdelingen te stoppen.

Je zou verhaal na verhaal kunnen vertellen over de moed en de ondersteuning en de liefde en handelingen die mensen gaven die elkaar hielpen, en het was werkelijk buitengewoon. Ik realiseerde me dat zij de hele cirkel rond waren gegaan en dat de mensen niet alleen maar elkaar voort juichten in de wedstrijd. Nu kwam het vanuit een heel diep niveau, mensen die elkaar hielpen te overleven en om te gaan met het trauma. Het lijkt mij dat we kunnen kiezen ons te richten op de verschrikking van de onmenselijkheid van de mens tot de mens, op de kwade daden die sommige gedementeerde geesten zouden kunnen uitvoeren die dat niveau van aanval op andere mensen zou hebben, op de acht-jaar oude jongen uit mijn oude buurt, die stierf.

We konden kiezen om ons te richten op dat kwaad en die verschrikking of we kunnen ervoor kiezen ons te richten op de liefde en actie en de diepgaande compassie die mensen elkaar kunnen betonen in tijden van trauma en moeilijkheden. Ik maak me zorgen dat de media zich zo richten op het trauma en het negatieve en dat soort dingen. Ik wil ervoor zorgen dat wij, die ons geestelijk ontwikkelen, dat diepe niveau van compassie en verdriet werkelijk tot ons nemen. Ik zeg niet alle kwade acties te negeren, ja, alsjeblieft te onderzoeken, de daders te vangen, te berechten en mensen te beschermen en dat soort dingen, natuurlijk, maar dat wij als individu in ons eigen leven die keuze maken ons zoveel als we kunnen te richten op de compassie waarvan we getuige zijn en die met liefde steunen en weten dat we die iedere dag in ons hebben.

We hoeven niet te wachten tot er naast ons een bom afgaat om iemand te helpen, waar Marianne het over had, iedere dag gaan er in de hele wereld kinderen dood, lijden er mensen. Het hoeft geen bom te zijn die naast ons ontploft, maar er is een diep lijden. We kunnen onze diepe bron van mededogen aanboren en een buur helpen of een vriend die dichtbij woont of veraf, dus we kunnen helpen om de hele mensheid te verheffen. Ik doe een beroep op ons allen en weet dat we dat kunnen doen in ons dagelijks leven.

Philip: Prachtig. Dank je wel, [deelnemer]. James, Marianne, Gary.

Marianne: Ja, ik wil graag nog iets zeggen. Allereerst, hallo [deelnemer], ik heb je net een email gestuurd toen ik je stem hoorde. Wat [deelnemer] net zei is en waarvan ik denk dat iedereen dat gewaar is, is dat we een heleboel schoonheid hebben gezien in Boston die dag, van het soort waarover zij net sprak. Je zag ook een geweldige respons van liefde in alles wat zij zei en het raakte ons zeer.  We zagen hetzelfde gebeuren in Newton en Sandy Hook, etcetera. Ik denk dat ik naar voren wil brengen toen [deelnemer] net zei, en herhaaldelijk bleef zeggen: “We moeten ons richten op die liefde.” Ik denk dat we die focus een stap verder willen brengen. Het is tijd om al die liefde te benutten.

Jullie weten dat Martin Luther King over Mahatma Gandhi zei dat hij de eerste was die de ethiek van liefde buiten de persoonlijke interactie bracht opdat het een grote en effectieve maatschappelijke kracht voor het goede kon worden. En ik denk dat als we naar haat kijken, als we kijken naar wat voor terrorisme dan ook als zijnde haat — ongelukkigerwijs in een maatschappelijke kracht omgezet — het nu tijd is voor ons om te kijken hoe liefde kan worden omgezet in een maatschappelijke kracht.

Ik denk dat het aan de ene kant, zoals je net zei [deelnemer], heeft het te maken met onze individuele handelingen van liefde, die toevallige daden van vriendelijkheid, en dat wij dat allen meer doen op een individueel niveau. Maar ik denk dat het ook betekent dat we onze geest openen voor mogelijkheden voor manieren waarop we collectief en in samenwerking dergelijke velden van compassie en liefde kunnen scheppen; dat liefde zelf een soort van politieke tractie begint aan te winnen.

Dat is wat de filosofie van geweldloosheid was. Dat is hoe je een geweldloze revolutie kreeg die eerst de Engelsen uit India weg kregen; dat is de burgerbeweging in de zestiger jaren in de VS. Ik denk dat het tijd is voor ons om al die liefde die wij voelen te benutten en die we gedemonstreerd zien worden op dagen zoals de Boston Marathon en dat we nu aan onszelf en om innerlijke leiding vragen, hoe we die liefde kunnen inzetten, die liefde kunnen benutten in iets met werkelijke collectieve kracht.

James: Ja, daar ben ik het zo mee eens en het gevoel dat de vredesbeweging rijper is geworden — het is niet zo dat we geen protest nodig hebben maar dat we werkelijk het werk van het bouwen van culturen van vrede doen, als leraren in klaslokalen, als psychologen in elk aspect van ons maatschappelijke leven.

Het leren, denk ik, van het curriculum, Gary, van binnen naar buiten, van binnenuit naar het internationale niveau, vanuit het persoonlijke naar het systematische en ik denk dat wat er moet gebeuren het volgende niveau van mobilisatie is en het organiseren van die vredesbeweging en zijn nieuwe niveau van de cyclus van geestelijke rijpheid.

Ik denk dat het soms een uitdaging voor ons is om te zien wat de vredesbeweging eigenlijk echt doet, want het werkt. Het beklom zo ongeveer de muren van protest en het werkt binnenin de cultuur. Er gebeurt een hoop goeds maar ik denk dat meer van ons geweldloze communicatie moeten leren; leren hoe uit het slachtofferschap te komen; alles leren wat curricula verder voeren die nu beschikbaar zijn in het vredeswerk.

Gary: Ik ben het ermee eens, James, en het meest geavanceerde curriculum, denk ik, bestaat in elk van ons. Het maakt niet uit wat ik doe als het mijn intentie is om indruk te maken of om te manipuleren of om de controle over iemand anders te hebben, zodat ik me beter over mijzelf voel of veiliger, dan creëer ik nog meer gevolgen van externe kracht, in plaats van de gevolgen van authentieke kracht.

En ik zeg niet dat de ene intentie goed is en de andere verkeerd. Ik zeg dat beide intenties, alle intenties oorzaken zijn. En als je een intentie hebt, of je je dat nu gewaar bent of niet, is dat een oorzaak en zal het gevolgen creëren. En als je deel uitmaakt van de oorzaak, dan zul je ook deel uitmaken van het gevolg.

Dus door gewaar te worden van je intenties zet je jezelf in de buitengewoon krachtige positie van het kiezen van de ervaringen die je voor jezelf creëert; van het bewust bijdragen aan de evolutie van je eigen ziel; van het leveren van bewuste bijdragen aan het collectieve bewustzijn, hetgeen eigenlijk de ziel van de mensheid is.

Dus wat je voor jezelf doet, wat je voor anderen doet, wat je voor je wereld doet is uiteindelijk hetzelfde. Als je authentieke kracht creëert, draag je bij aan harmonie en samenwerking en delen en eerbied voor het leven aan de wereld. Terwijl je je persoonlijkheid volgt, terwijl je externe macht najaagt, creëer je en draag je hamsteren, tweedracht, uitbuiting bij aan de wereld. Het is gewoon een kwestie van gewaarzijn.

Het idee dat ik eigenlijk wil overdragen en wil voorstellen is dat we elk een krachtige en creatieve, meedogende en liefhebbende geest zijn en dat gewaar worden ons geen krachtiger scheppers. Het maakt ons geware scheppers. We zijn nu krachtig. De wereld waarin we leven is gebouwd op de onbewuste intenties van onbewuste persoonlijkheden. En nu, met deze transformatie en menselijk gewaarzijn, zijn we in staat om het bewustzijn te injecteren in het cyclische proces waartoe de ziel is geëvolueerd en rechtstreeks deel te nemen in onze eigen evolutie zodat we milieuactivist worden, wat ik ben, zodat we mensen kunnen worden die streven voor compassie, wat ik ben.

Maar ik weet dit, ik weet dit zeer goed. Als ik geen mededogen heb voor diegenen die geen mededogen hebben, verschil ik in niets van hen. En dus kan ik niet effectief deelnemen in de schepping van een wereld, ik bedoel effectief in die zin dat de constructie van een wereld zonder mededogen, zonder die stukken in mijzelf aan te gaan die geen mededogen hebben. En als ik dat doe, als ik de moed heb om dat te doen, dan kan ik de wereld veranderen die de mensen die jij noemde, Marianne, allebei voor mij hebben veranderd.

Zij zijn mijn helden. Zij zijn mijn rolmodellen, Gandhi en Martin Luther King, Jr. En een van de dingen die ik me herinner — nou, ik herinner me zoveel over beiden — maar een van de dingen die ik me herinner als interview of clip — jij noemt het een interview — was van Martin in de gevangenis en degene die hem interviewde probeerde hem iets negatiefs te laten zeggen, wat dan ook  over de mensen die de beestachtigheden uitvoerden waar hij mee te maken had en hij deed het niet. Hij deed het niet. Ik geloof dat dat de reden is dat Martin Luther King het idool is van zovelen en hetzelfde geldt voor Gandhi.

Dus ik weet dat ik mensen kan beïnvloeden, maar niet zozeer door ze te manipuleren of te proberen hun manier van denken te controleren, de wijze waarop ze stemmen of wat ze doen, maar door mijn eigen toewijding bij te dragen en naar moed en mededogen en mijn streven voor bewuste communicatie en bewust handelen te streven in mijn leven en dat in mijn fysieke realiteit brengen en dat ook in de non-fysieke interacties mee te nemen.

James: Absoluut, Gary. Ik ben het er helemaal mee eens. Ik houd van de Dalai Lama’s synthese van deze discussie. Hij zegt: “Het is gewoon niet genoeg om meedogend te zijn. Je moet handelen omdat je in het handelen feedback vanuit het universum ontvangt.”

Marianne: Juist.

James: Maar het moet allebei gebeuren.

Marianne: Ja. Het is niet of/of. Het is allebei, zeker. De Dalai Lama zei: “Om de wereld te kunnen redden moeten we een plan hebben, maar geen enkel plan zal werken tenzij we mediteren.” Martin Luther King sprak over hoe we zowel kwantitatieve veranderingen in onze omstandigheden nodig hebben als kwalitatieve veranderingen in onze ziel.”

Gary, ik bedoel, wat je net zei, ik ga jouw idee zeker citeren dat we compassie moeten hebben voor diegenen die geen compassie hebben. Dank daarvoor. Dat is echt diepgaand en ik denk zo belangrijk wanneer we … Ja.

Gary: Graag gedaan, Marianne. En wat ik uit jouw praatje heb opgepikt is dat, net zoals James zei, handelen belangrijk is. We kunnen niet alleen maar mediteren, je moet wat doen. Maar als je in het doen je intentie niet gewaar bent, zul je niet gewaar zijn van wat je creëert, maar zul je ervaren wat je creëert en daarin ligt de kracht waar we nu toegang toe kunnen hebben, omdat naarmate we multi-sensorisch worden, we beginnen te (h)erkennen dat we meer zijn dan een brein en meer dan een lichaam en dat we een onsterfelijke component hebben; dat het merendeel van ons bestaat in en evolueert in en op elkaar inwerkt in een non-fysieke realiteit.

Indien die inwerkingen onmiddellijk zijn in het domein van tijd en ruimte en materie en dualiteit, gaat causaliteit langzaam. Licht is gelimiteerd tot een zekere snelheid, een non-fysieke realiteit. Liefde is onmiddellijk en er is geen verschil tussen je intentie en wie en wat je bent. en we worden gewaar van onszelf als zijnde dat al terwijl we op de aarde wandelen en we kunnen dat geëxpandeerde gewaarzijn ertoe brengen om op onze handelingen te rusten en op onze werelden en onze daden.

Ik ben ervan overtuigd dat ieder van ons bij dit telefoongesprek zijn best doet om precies dat te doen. En dat is waarom ik zo dankbaar ben hier te zijn om aan deze discussie een bijdrage te leveren.

James: Ik vraag me af of ik een vraag kan stellen. Ik weet dat we terug moeten naar onze bellers maar ik zou graag mijn collega’s hier horen. Wat vertegenwoordigt moed in deze tijd van vrede bouwen? Waar is de moed? Jullie weten dat Mahatma Gandhi zei: “Het zou gemakkelijk zijn om een blinde ziende te maken dan om een lafaard geweldloosheid te leren.” We spreken over individuele verantwoordelijkheid, waar is de moed die daarvoor nodig is? Hoe komt het door?

Marianne: Wie wil dit beantwoorden? Gary, wil jij hierover praten of wil je dat ik dat doe —

Gary: O, dat wil ik graag doen.

Moed is alleen benodigd waar wil en angst elkaar kruisen en dan is moed vereist om de stukken van je persoonlijkheid aan te gaan die bang zijn, de stukken die niet liefhebben, de stukken die niets geven om harmonie, die willen uitbuiten, die hun activiteiten voor hun eigen welzijn willen gebruiken. Als er geen angst is is er geen moed. Hoe kun je bang zijn iets te doen waar je van houd? Met andere woorden, we spraken een beetje eerder over liefde. Liefde heelt alles, Er is niets dat liefde niet kan helen. En liefde is alles wat er is, en daarvoor is geen moed vereist behalve als er angst is. Er is altijd angst in de beweging naar liefde, naar authentieke kracht. Dat is waar moed bij komt kijken.

Marianne: Ik denk dat het idee dat er een angst factor is erg belangrijk is, en ik denk dat om je heden ten dage waarlijk uit te spreken, om te vragen waarom we vandaag in de VS een jaarbudget van $700 miljard voor defensie hebben en waarom we een fractie, een kleine fractie daarvan besteden aan zuivere vrede bouwende maatregelen tot het daadwerkelijk vraagtekens zetten bij het gedrag van de VS overheid in het Midden-Oosten gedurende de afgelopen 50 jaar, dingen die we zelf hebben gedaan in de hele wereld waar we naar moeten kijken om wat meer begrip te hebben voor waarom we worden gehaat. Daar is een heleboel moed voor nodig in de wereld van vandaag, en de meesten van ons zijn bang dat te doen omdat mensen je on- Amerikaans zullen noemen. Mensen zullen je radicaal noemen. Mensen zullen je je doen schamen. Ik denk dat dat met name voor vrouwen een probleem is.

Ik denk dat het veel moed vergt, meer dan toen ik jong was, om vandaag op te staan en te zeggen — zoals na 9/11 dat we zo weinig correspondenten hadden op dat punt en dat ik erachter kwam dat na 9/11 de gemiddelde Amerikaan vroeg, wat is er gebeurd? Waarom haten deze mensen ons? En toen herinnerde ik me hoe de overheid dat min of meer afsneed en zei: “Ze haten ons gewoon omdat ze jaloers op ons zijn. Iedereen, ga maar winkelen en dit zal in orde komen.” En we hebben dat raam van kans overgeslagen en ik denk dat het moed vergt van ons allemaal om te zeggen, net zoals in het leven van een individu, dat je naar je eigen stuk moet kijken en naar je eigen rampen en de verantwoordelijkheid moet nemen voor jouw eigen stuk, hoe klein dan ook als je ze wilt helen.

Ik denk dat we dat als natie moeten doen. We moeten ons realiseren dat we als natie een geweldige natie zijn. We houden allemaal van Amerika. Omdat we van Amerika houden moeten we ons realiseren dat we ook moeten zeggen wat onze schaduw als natie is waar we naar moeten kijken? Wat is die duisternis die aan het licht moet worden gebracht? Ik denk dat het moed vergt om dat vandaag te doen omdat, zoals ik al zei, er diverse verraderlijke vormen van straf zijn, met op zijn minst een soort publiekelijk te schande worden gemaakt. Ik denk dat als we daarin samen gaan werken en het echt voor elkaar opnemen en elkaar verdedigen wanneer we deze of gene horen zeggen: “We moeten naar onze nationale schaduw kijken.” Dit vergt moed maar ik denk dat het een absoluut essentiële en fundamentele stap is in ons helen op een nationaal en wereld niveau.

Philip: Prachtig, Marianne, dank je wel. Wow, zeer, zeer krachtig.

Ik wil onder onze aandacht brengen dat we bijna aan het einde van het uur zijn. Wat ik graag zou willen doen is een opmerking voorlezen van iemand uit de Boston gebied over haar ervaring van het handelen in liefde en dan elk van jullie uitnodigen een afsluitende opmerking te maken en dan Marianne vragen af te sluiten met een gebed.

Dit is een opmerking van [deelnemer] uit Boston. Zij zegt: “Ik ben crisis-therapeut in Boston voor suïcidale kinderen. Na de Newton moorden voelde ik dat ik op een transformerende manier invloed uit wilde oefenen en sloot me dus aan bij een team om de levens van 52 jonge mensen in de leeftijd van 7 tot 12 jaar te transformeren in het Boston gebied. Een week later vonden de aanslagen in de marathon plaats en golfde de ruimte voor vrede en liefde die we wilden en die we de week daaraan voorafgaande genereerden als een rimpeling door de Stad Boston in de dagen die erop volgden. Liefde transcendeert alles en heeft velen toestemming gegeven om compassie te hebben in dit trauma in Boston. Liefde, liefde, liefde.”

[Deelnemer], dank je wel voor dat tastbare voorbeeld van liefde in actie.

Gary, James en Marianne, ik heb het gevoel dat we nog heel lang door zouden kunnen gaan en het uur is bijna voorbij. Ik wil me aan de tijd houden. Ik wil elk van jullie uitnodigen een paar afsluitende woorden te zeggen.

En dan Marianne, als jij dat als laatste zou kunnen doen en ons dan voor zou willen gaan met woorden en een gebed, zou dat geweldig zijn.

Dus Gary of James, willen jullie nog wat zeggen?

James: Ik zou in willen gaan op die conversatie over moed. Het is de moed om te zijn die wij tevoorschijn roepen in deze tijd wetende dat er in het opstijgen en de evolutie van bewustzijn een expansie is van zijn, een expansie van menselijke capaciteit en erop te vertrouwen dat je waardig bent, erop te vertrouwen dat als je deze keer vanuit die plaats van liefde in je kracht stapt zoals we steeds zeiden, je deel uit zult maken van een ongelofelijk ontvouwen van vrede op de planeet.

Er is een curriculum, er is een kennis basis, er zijn zoveel gereedschappen en vaardigheden te verwerven en je kunt er enkele leren bij de Vrede Ambassadeur Training die we geven. Maar ik denk dat in essentie die moed om jezelf te zijn, is te weten dat je adequaat bent, dat jij het bent die deze keer geroepen wordt in je eigen stem te stappen en om een zeer opmerkelijke nieuw soort van georganiseerd proces te ondergaan, van diep in ons hart en bewustzijn, helemaal middels diepgaande systematische transformatie. Moge liefde zegevieren. Moge vrede zegevieren.

Gary: Dat is prachtig, James. Dat is prachtig. Schrijf mij maar in. Ik voel dat wat er nu gebeurt verder gaat dan nationaal, verder dan internationaal. Het is verder dan globaal. Het gaat voorbij aan natie en religie en sekse en economische omstandigheden. Het is een transformatie voor de hele soort. En al deze processen waar we over hebben zitten praten en die ik heb gedeeld gebeuren niet alleen in de VS, in het Westen, en niet alleen in Azië, in het ontwikkelde deel van Azië, maar ook overal elders. Overal, het is een menselijk proces dat plaatsvindt en dat proces is menselijke transformatie en het breidt zich uit. Het breidt zich uit voorbij de begrenzingen van de vijf zintuigen, en het geeft ons een enorme kans.

Wanneer je zegt, James, dat het aan ieder van ons is om naar voren te komen, is dat de schepping van authentieke kracht. En wanneer jij, Marianne, zegt dat we moeten zeggen: “Nee, dit zijn broeders en zusters. We moeten ze niet vermoorden. We moeten dat niet doen,” vereist dat moed. Met andere woorden, een spiritueel persoon worden vereist het worden, de waarden van de geest in de wereld vasthouden die die niet herkent. Dat verandert en zal veranderen met een paar generaties. Maar nu zijn we hier. En de vraag is wat we zullen scheppen? En, meer specifiek, wat zal ik scheppen en daarna wat zullen we samen scheppen en daarna wat zullen groepen van ons samen scheppen? En ik ben zeer opgewonden over de mogelijkheden die nooit eerder bestonden.

Philip: Prachtig. Dank jullie wel, Gary en James.

En Marianne, wil jij het afsluiten met jouw opmerkingen en ons dan voorgaan in gebed?

Marianne: In “Een Cursus in Wonderen” wordt gezegd: “God heeft het antwoord op elk probleem op het moment dat het probleem zich voordoet.” En voor mij betekent dat dat het universum zichzelf corrigeert, dus dat wanneer er een terroristisch incident plaatsvindt of er iets verschrikkelijks gebeurt dat gewoon ons hart breekt, ik geloof dat er vanuit ieder van ons vanuit de goddelijke geest een natuurlijk programmeren oprijst waardoor we allemaal, als we dat natuurlijke programma zouden volgen, de mannen en vrouwen zouden kunnen worden waartoe we capabel zijn zodat in samenwerking met anderen we feitelijk de geleiders en kanalen kunnen zijn voor de oplossing.

En dat is wat ik geloof dat nu gebeurt. Ik denk dat met elk gebed, iedere daad van vergeving, iedere daad van compassie, iedere intentie van liefde, we onze geest en ons zenuwstelsel toestaan als vat gebruikt te worden voor een nieuwe energie op de planeet die waarlijk een liefde is, zo groot, dat alle angst uitgeworpen kan worden en een licht, zo groot, dat alle duisternis uitgeworpen wordt.

Met dat inzicht gaan we nu een ruimte van gebed binnen, dat medium van wonderen waardoor we ons door onze ogen te sluiten afkeren van het kunstmatige licht van het materiële plateau naar het innerlijke licht van de waarheid, vragend dat ons innerlijke oog geopend mag worden, dat onze geest wordt geopend, dat ons hart zich opent en dat we waarlijk vanuit de Goddelijke bron een nieuwe geest en een nieuw hart ontvangen. En we dragen alles wat we hebben over en alles wat wij zijn, al onze intelligentie, al onze vermogens, onze talenten, ons verleden, ons heden en onze toekomst. We dragen ons lichaam over. We dragen onze geest over en vragen enkel om nuttig te zijn en dienstbaar.  We vragen de interne leraar, waar wil je me hebben? Wat wil je dat ik doe? Wat wil je dat ik zeg en tegen wie? Wij laten onze bronnen welwillend en bewust samenvallen met die van elk ander bewust mens, verlangend als we zijn naar vrede op Aarde.

Beste God, geef ons die vrede zodat wij kanalen van die vrede kunnen zijn. Geef ons een gevoel van zelf-vergeving zodat wij een bron van vergeving in de levens van anderen mogen zijn. En zegen ons opdat die zegening zich uit mag breiden om de wereld te helen. En zo is het. Dank u en amen.

Philip: Prachtig. Dank je wel, Marianne: dank je Gary: en dank je James; en dank jullie, alle mensen die hebben gebeld en die online zijn, je bij ons te voegen in deze tijd om te kijken naar het voorbij de aanslagen in de wereld en in onszelf te gaan.

Dus waar je ook maar bent in de wereld, of het nu morgen, middag, avond of nacht is, we wensen jullie een vredevolle tijd toe en een mogelijkheid om in je eigen kracht te gaan staan. Dus dank je wel voor het bij ons zijn. Goed.

Dank je wel iedereen. Veel liefde. Dag.

© 2013 The Shift Network. All rights reserved.

© 2013 Nederlandse vertaling: Centrum voor Innerlijke Vrede, Ell (NL)

Over Annemieke Akker

As of 1988 I have been working with people who truly wish to be WHOLE/HEALED and wish to start living from their Essence. And in life encounter things that help to make a leap in consciousness or are wholesome for body and mind. The information I find most interesting and the stories that I want to share, are published on this blog.
Dit bericht werd geplaatst in transformatie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s